ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Χάθηκε η εμπιστοσύνη στο αύριο;

Έχω πολύ καιρό να σκεφτώ, να δακρύσω.

"Μα ποιο αύριο; Έχεις καθίσει να δεις πως τρέχουνε οι άλλοι;"

Όλοι αυτό το "αύριο" κυνηγούν...
Τρέχουν να προλάβουν γιατί φοβούνται το αύριο.

Τελικά μήπως χάθηκε η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας; Στο Θεό μας;

Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ...

Ίσως δε θέλω να σκεφτώ γιατί δε θα βρω λύση.

Ίσως τότε να τρέχω για να μη δακρύσω,να μη σκεφτώ...

Και όταν πάλι έρθει η ώρα όπου έχω χρόνο, τον σπαταλώ σε εφήμερες απολαύσεις...

Ίσως πάλι για να μην σκεφτώ...

Μα πως να έχω αύριο όταν προσπαθώ να το προλάβω;

Μάλλον δεν έχω αύριο, γιαυτό το κυνηγώ...

Τότε μάλλον δεν χάθηκε η εμπιστοσύνη ούτε στο αύριο, ούτε στον εαυτό μας αλλά και ούτε στο Θεό μας.

Χάθηκε η εμπιστοσύνη στην ύπαρξή μας...

Γιατί ύπαρξη είναι να ξυπνάς το πρωί και να είναι μια καινούργια αρχή και μια ευχή.

Ύπαρξη είναι να γεύεσαι, να σκέπτεσαι, να μην φοβάσαι αλλά και να δακρύζεις.

Ύπαρξη είναι να δίνεις στον εαυτό σου και στους άλλους.

Η ύπαρξη είναι δώρο που κανείς δεν εκτιμά...

Κι ας προσπερνούν οι άλλοι.

Στις μεγάλες ταχύτητες δεν απολαμβάνεις τη διαδρομή. Ούτε καν το τέλος...